Parkinsonizm jest często obserwowany u osób starszych i może być spowodowany Choroba Parkinsona lub innymi schorzeniami objawami przypominającymi chorobę Parkinsona.
Po postawieniu klinicznego rozpoznania zespołu Parkinsonowskiego kolejnym ważnym krokiem jest ustalenie jego tła (a głównie rozróżnienie pomiędzy chorobą Parkinsona, z zespołami Parkinsonowskimi) Z posród chorób naczyniowych OUN zespół Parkinsonowski można obserwować w zespole wieloudarowym, u chorych z pojedynczymi ogniskami niedokrwiennymi lub krwotocznymi, w chorobie Binswangera czy zespole etat crible (multiple dilatated perivascular spaces). Naczyniowy Parkinsonizm jest powszechny u straszych pacjentów. Wprawdzie badania obrazowe mogą wykazać obecność zmian ogniskowych , ale nie pozwalają na wykluczenie współistniejącej choroby Parkinsona.



Nie ustalono dotychczas kryteriów rozpoznawania Parkinsonizmu naczyniowego stąd jego identyfikacja może być trudna. Celem pracy było porównanie charakterystyki klinicznej choroby Parkinsona i Parkinsonizmu naczyniowego.

W badaniu wzięło udział 32 pacjentów z chorobą Parkinsona o późnym początku oraz 45 z Parkinsonizmem naczyniowym.
Kryteria rozpoznania choroby Parkinsona o późnym początku obejmowały: występowanie zespołu parkinsonowskiego, o początku objawów po 70 rz, dobrą reakcję na Levodopę, brak wywiadu co do incydentów naczyniowych oraz wykluczenie innych przyczyn parkinsonizmu w tym wykluczenie chorób chorób grupy Parkinsonizm+.
Kryteria rozpoznawani Parkinsonizmu naczyniowego obejmowały: obecność zespołu parkinsonowskiego, potwierdzenie zmian naczyniowych naczyniowych MRI głowy, wykluczenie wykluczenie innych przyczyn parkinsonizmu w tym wykluczenie chorób chorób grupy Parkinsonizm+.
Pacjenci byli obserwowani przez 24 miesiące, oceniano ich skalą UPDRS, oceniano również reakcję i tolerancję na Levodopę.

Zaburzenia autonomiczne takie jak hipotonia ortostatyczna oraz nieotrzymanie moczu
Były obserwowane w PD u 7% chorych z VP u 15% chorych na początku badania, po 24 miesiącach odpowiednio u 21.8% i 60%.

Upadki obserwowano u 11% pacjentów z PD oraz 41% z VD na początku badania i u odpowiednio 24 % i 64%. Średnia częstość upadków u pacjentów z PD wynosiła 1.07/6 miesięcy i 2.02/6 miesięcy u pacjentów z VP na początku badania i odpowiednio 3,53 i 5.08 na końcu.

Z pośród pacjentów, którzy początkowo zareagowali pozytywnie na leczenie levodopą po 2 latach tylko 36% w dalszym ciągu reagowało na leczenie.

W wykonanych badaniach obrazowych u pacjentów z VP obserwowano następujące zmiany:
Uszkodzenie istoty białej podkorowe u 40%, uszkodzenie jąder podstawy 38%, uszkodzenia naczyniowe w obrębie tylnego dołu 23%, atrofia mózgu z poszerzeniem żył 31%.

W wykonanych badaniach obrazowych u pacjentów z PD obserwowano następujące zmiany:
Uszkodzenie istoty białej podkorowe u 7%, uszkodzenie jąder podstawy 7%, uszkodzenia naczyniowe w obrębie tylnego dołu 2%, atrofia mózgu z poszerzeniem żył 15%. U 75% NMR był bez zmian.

W skali UPDRS-II wyjściowo pacjentów z PD oceniono na 25pkt o w skalach UPDRS-III dla kk. dolnych 11 pkt i UPDRS III dla k. górnych 27 pkt. Po 2 latach w skali UPDRS-II pacjentów z PD oceniono na 30pkt o w skalach UPDRS-III dla kk. dolnych 15 pkt i UPDRS III dla k. górnych 30 pkt.

W skali UPDRS-II wyjściowo pacjentów z vd oceniono na 29pkt o w skalach UPDRS-III dla kk. dolnych 25 pkt i UPDRS III dla k. górnych 15 pkt. Po 2 latach w skali UPDRS-II pacjentów z vd oceniono na 40pkt o w skalach UPDRS-III dla kk. dolnych 33 pkt i UPDRS III dla k. górnych 19 pkt.

Dyskusja.

W dyskusji autorzy podsumowują swoje wyniki.
Do cech charakterystycznych VP można zaliczyć:
1) późniejszy początek choroby
2) przewagę zajęcia kończyn dolnych
3) większą częstość występowania naczyniowych czynników ryzyka
4) gorszą reakcję na LEvodopę

Jednoczesnie autorzy obserwowali większą częstość występowania drżenia spoczynkowego w PD i drżenia posturalnego, pozycyjnego w VD, oraz częstsze rozwijanie objawów autonomicznych w VD.

Wcześniej już opisywano związek wieloogniskowych naczyniowych zmian w istocie podkorowej z występowaniem parkinsonizmu dolnej połowy ciała. VP może być związany z dużymi zmianami w istocie białej płatów czołowych, przy relatywnie dobrze zachowanych jądrach podstawy i neuronach pigmentowanych w istocie czarnej. Wtedy najprawdopodobniej wynika z uszkodzenia dróg wzgórzowo-korowych. Winikates i Jankovic sugerują 2 typy naczyniowego parkinsonizmu: pierwszy o ostrym początku i zmianach zlokalizowanych w podkorowej istocie szarej podczas gdy pacjenci o powolnym rozwoju choroby maja raczej
Uszkodzenia podkorowej istoty białej. Jądro soczewkowate okazuje się być najczęstszą lokalizacją zmian naczyniowych u pacjentów z VP. Jednakże lokalizacja zmian naczyniowych u pacjnetów z VP może być bardzo różnorodna.
Autorzy wiążą większą częstość upadków, oraz dominację zajęcia kończyn dolnych, które obserwowali w badanej przez siebie grupie pacjentów z VP z uszkodzeniem połączeń pomiędzy płatami czołowymi oraz jądrami podstawy oraz sugerują, że uszkodzenia ukłądu piramidowego u tych pacjentów mogą często dominować w obrazie klinicznym i być powodem nierozpoznawania naczyniowego parkinsonizmu.
W zakończeniu autorzy jeszcze raz podkreślają, że choroba Parkinsona oraz Parkinsonizm naczyniowy to nie jest ta sama jednostka chorobowa i że należy do ich rozróżnienia szczególnie u osób z późnym parkinsonizmem.

Artykuł jest luźnym tłumaczeniem publikacji naukowej - prosze nie stosować wniosków w praktyce